Nadat ik ben gecuretteerd heb ik maar 2 dagen bloedverlies gehad waarvan de 2e dag al heel weinig. Ik snapte er niks van.
Ik heb er wel over gebeld nog om te vragen maar dit zou gewoon kunnen.

Nu ging ik vanmiddag naar de de wc en toen zijn mijn inlegkruisje onderder helder rood bloed.

Waar komt dit nou weer vandaan? vanmorgen had ik wel wat krampen in m’n buik. Maar nu al ongi? lijkt me erg snel en niet reeel.

Afwachten maar..

Ondertussen is het een week geleden dat ons drama begon af te spelen. Bizar kan het leven zijn. Het leven wordt je gegeven om vervolgens (en pas wanneer de natuur het toe laat) weer leven te geven. Ineens ben ik erachter dat niks vanzelfsprekend is in het leven, en zeker geen kindertjes krijgen. De laatste week heb ik veel gelezen en gesproken met lotgenoten. Het is bizar welke verhalen je allemaal hoort. En het is nog bizarder door welke moeilijke situatie mensen moeten gaan om het wonder van een kindje in je buik te dragen moeten afbreken omdat hun kindje niet meer leeft of omdat hun kindje het niet zou halen.

Wat ook bizar is, je hoort zoveel enge verhalen van moeders die hun kinderen mishandelen. Van moeders die hun kinderen afstaan omdat ze ongewenst zijn!!!  Kinderen die ongewenst zijn!! HOE KAN DIT?????????

30 juni
Sta ik in m’n halletje door het raampje naar buiten te staren. Er loopt een jong stel langs en daar kijk ik naar. Het meisje wijst naar m’n conifeer in de voortuin. Er vliegt een prachtige vlinder op, het meisje lacht naar mij en loopt door. De vlinder draait in de lucht wat rondjes en strijkt neer op het muurtje voor ons huis. Hier blijft het met open gespreide vleugels liggen. Ik roep Ro, en zeg dat dit ons gevlogen vlindertje is. Ik krijg van Ro een kus op m’n hoofd. En blijf nog even dromend genieten van de mooie vlinder.

Savonds vraag ik Ro of hij even met mij wil wachten buiten want ik werd opgehaald door Inge om wat te gaan drinken. We lopen naar buiten en Rody zegt, hey de vlinder is er weer. Hij vliegt langs ons heen, boven ons hoofd en gaat op ons raamkozijn zitten, weer met vleugels mooi open. Inge komt aan en ik wijs haar de vlinder, dat is onze vlinder zeg ik nog.

2 juli
We komen thuis nadat we Jayden hebben opgehaald bij oma Narda, en ik loop alleen naar huis om naar binnen te gaan. (Jayden wilde nog even sturen in de auto.) Ik doe de sleutel in het slot en langs m’n hoofd vliegt dezelfde vlinder!! Ik ben verbaasd verwonderd, het vlindertje vliegt omhoog, draait en komt terug. Het wil landen op m’n schouder, maar doet dit niet, het tikte wel m’n schouder aan. Hierna vloog het wat rondjes en vloog het weg. De tranen stroomde over m’n wangen.
Het was net of de vlinder wilde zeggen, het is goed, het komt goed.

De dagen erna waren heel erg raar, ik was wel bewust van alles wat gebeurde maar niet bewust. Het was net of ik in een roes de dagen door kwam. Ik weet dat ik lieve kaartjes kreeg over de post. Ik weet dat ik bloemen heb gekregen van m’n werk. Dat er heel veel reacties zijn gekomen op deze weblog en heel veel mensen met me ons meeleefde. Maar toch op een of andere manier maakte ik dit niet mee.
Ik kon niet huilen, niet eten (nog steeds niet trouwens) en goed nadenken. Al kwam dit op de mensen die ik telefonisch gesproken heb anders over. Ik weet wel dat ik het fijn vond dat er mensen voor me klaar stonden. Me belde en vroegen hoe het ging en medeleven toonde.

We zijn met Jayden lekker wezen uitwaaien op kijkduin, lekker in het avondzonnetje gezeten en de frisse zeelucht om je heen doet goed.

Ik ben nog een uurtje eruit geweest met vriendin Inge, even iets gaan drinken, dit deed ook goed.

Jayden is lekker bij oma Narda geweest gister, zwemmen in Delfse Hout. Ro en ik naar ons park Clingendael, gewandeld. JES ik kon die dag huilen!

En lieve Nadine die via de msn steeds luisterde naar alles wat ik te zeggen heb. Die steeds zegt nee Jaim dat wij jij nu meemaakt is ook belangrijk! Het gaat nu even om jou!

Vandaag 3 juli, naar de stad geweest, kon het niet meer aan om positiekleding te dragen (had overigens de hele week al het zelfde aan besefde ik gisteravond Jakkie Bah haha)
Het was een moeilijke dag, overal zwangere buiken! Mooie buiken met levende kindjes erin. En dan ik een dikke buik, maar dan zonder leven. Vorige week was ik nog zwanger 17,2 dagen om precies te zijn. Maar het heeft weer niet zo mogen wezen. Het waarom speelt nog steeds in m’n hoofd.

WAAROM??

Maar o zo blij met ons kleine mannetje, ons kleine ventje die ons zoveel plezier bezorgt. Die dan met dat eigenwijse koppie vraagt om NOEP… nee Jayden het is mooi geweest al die snoepjes, die dan vervolgens vraagt… ijssss..
Door Jayden en m’n twee miskramen besef je… 9 maanden een kind dragen en gezond op de wereld zetten is een WONDER!!

Even een logje van mij, voel me op dit moment leeg, leeg en leeg. Verdriettig ben ik (nog) niet. Althans ik wil wel huilen maar er komen geen tranen. Misschien dat die nog moeten komen. Ik heb de afgelopen dagen ervaren als een verschikkelijke nacht merrie.
Gewoon op maandag om 17:00 naar de vk. Alles was goed, bloedwaardes waren goed, bloeddruk en zelfs m’n gewicht was netjes maar 1,6 kilo erbij. M’n buik was kwa buik echt een buik zoals hij hoorde te zijn (mooi 17 weken). Maar het hartje kon ze niet vinden. Ik dacht eerst nog m’n gevoel is goed, dus het moet!! Maar na langer zoeken werd ik toch erg erg zenuwachtig. Daar lig je dan, Jayden die bij z’n mama wil zitten maar mama die in de stress is en papa die het ook even niet wist. Mijn eigen harstlag ging ondertussen zo hard dat ze die onder in m’n buik hoorde.
We mochten naar het ziekenhuis voor een echo. Jay naar oma en wij ernaartoe. Het kan niet zei ik tegen ro, het moet goed zitten met 14 weken 2 dagen hadden we die goede echo. Maar het zat niet goed. Beebje was met 14 weken en 4 dagen overleden. De dag nadat ik het hartje heb gehoord omdat ik zo gestrest was van het lichte (minimale) bloedverlies.
Dan lig je daar! Leeg… Ik wist het al want ik zag het aan Rody z’n ogen. We waren vrij rustig. Ik kan niet eens meer herinneren of ik gehuild had, volgens mij heel eventjes toen ik m’n moeder belde.
Ook heb ik nog een vriendin gebeld die zelf zwanger was (lieve Bianca) voor haar ook een hele schok. Maar ik moest het iemand vertellen.
Die nacht zo slecht geslapen. Ik kan niet eens meer herinneren of Jayden thuis heeft geslapen. Volgens mij wel omdat oma en opa hem savonds in z’n eigen bed hebben gelegen.
Smorgens heb ik de VK gebeld of ze het ziekenhuis wilde bellen voor een afspraak voor vandaag! Dit heeft ze gedaan en om 14:20 werden we verwacht. Bizar!
We werden heel goed opgevangen en er begeleid, in eerste instantie kon ik zelf het verhaal niet doen door al m’n tranen. Ro vertelde het hele verhaal. Toen kregen we een echo. Hier zagen ze dat het kindje (ons kindje) al zodanig aan het afbrokkelen was dat het al water in het hoofdje had. Het kindje was volgens hun metingen 13-14 weken. Curretage zei ik. Ze vroeg of dit mijn wens was. Hier wilde ik nog uitgebreid over praten. Dit hebben we ook gedaan.
Het liefst laten ze vrouwen met deze termijn bevallen. Maar door mijn kijk op het verhaal heeft ze ingestemd met curettage. Mijn reden waren dat ik een mooi beeld wil houden bij een bevalling. Jayden heb ik lang over gedaan met ruggenprik enzo maar daar kreeg ik iets moois voor terug. Dit keer zou ik dan moeten bevallen en kreeg ik er een levenloos kindje voor terug. En dan kan je zeggen dat kan ook mooi zijn, maar omdat het kindje al ruim 3 weken niet meer leefde was dit ook niet mooi meer. Ik zou het niet vast gehouden kunnen hebben door water in het hoofdje en verweekt. Ik zou er geen hand of voetafdrukjes van kunnen laten maken.
De gyn stond god zij dank achter mijn keuze. Ik vertrouw haar zo erg dat ik zei dat ik alleen door haar gecuretteerd wilde worden dat kon, ze werkte maandag en woensdag. Dus ik kon de volgende dag al terecht. Pffff…
Snel naar boven langs de verpleegkundige, en de anesthesist (waar ik nog een slaappil aan vroeg en kreeg) en naar huis.
Ro en ik hebben veel aan elkaar, en Jayden is bij opa en oma blijven slapen. Na de slaappil te hebben genomen werd ik snachts nog 3 keer wakker. Maar toch redelijk geslapen.
Om 12:00 uur in het ziekenhuis eerst bloed prikken, en toen melden om de dagopname. Omdat ik niet officieel ingepland stond voor die dag wisten we nog niet hoelaat ik naar de O.K. mocht.
Om 13:00 moest ik me wel omkleden (blauw schort aan) pillen nemen (paracetamol en nog een bruin iets) en in bed gaan liggen. Daar lig je dan… het zonnetje scheen en ik had rust over me heen. Wat moet in het leven dat moet…. een oude vrouw in de lift van het ziekenhuis zei in het algemeen, altijd moed houden. (deed me goed!)
Om 15:00 uur was het zover, ik mocht naar de ok.. van ro een dikke kus en daar ging ik. Nu nog met beebje in buik.
Ik heb nog een uur in de verkoeverkamer gelegen (infuusje erin). De sfeer was goed daaro, we hebben nog gelachen, omdat die man die daar werkt (ene carlo) zo grappig was. Wat was het geval, er lag al een meid, wat bleek (ook miskraam, met 12 weken leeg vruchtzakje) had ook al een zoon van 1,5 jaar. Mijn verhaal kennen jullie. Komt er nog een meid binnen. Jep miskraam 10 weken zwanger ook al een zoon. Bizar.. maar het deed ons goed. Voor hun goddank de eerste keer. Ik kon ze vertellen wat ze te wachten stond want bang waren ze wel. Omdat ik degene was waar meer tijd voor nodig was besloot m’n gyn me als laatste te doen. Dus de meiden zag ik wegrijden en onder narcose weer terug komen. Toen was ik aan de beurt. dokter de witt (gyn) kwam hoogst persoonlijk nog even naar me toe. Ben je er klaar voor meis? Ja zei ik, jij ook? ben je nog fit na de hele dag O.K? Ze stelde me gerust. De risico’s die je me vertelde? die moest ik vergeten, het zou allemaal goed komen. Ze ging het echo apparaat erbij halen want wilde zeker weten dat ik helemaal schoon zou zijn. Ik vroeg haar of ze gelijk wilde kijken of ze geen afwijkingen ofzo kan vinden. Eerst gaan we dit doen en na 6 weken op de nacontrolle gaan we het allemaal uitzoeken. Oja.. dat was wel goed…. Ik was vergeten hoe koud het was op de ok. Ik moest nog ff op de ok bed overstappen, al die lampen, dokter de witte, een nog voor mij bekend persoon?? ik kwam haar ook heel bekend voor…. tjeempie misschien van de miskraam januari? zullen we nooit weten.
Ik kreeg een extra dekentje, een soort koker met warme lucht onder de dekens. Ik vroeg of dokter de witte wilde vertellen hoe het beebje eruit ziet, dat zou ze doen. En ik bidde dat kleintje bij m’n andere sterretje in de hemel zou zijn en het hier goed zou hebben.  En toen m’n infuus en een kapje. Ik ben nog niet weg hoor zei ik, stel je voor dat ze begint?… denk maar aan iets leuks zei dokter de witte.. een leuke vakantie… het enige wat ik dacht…Jayden ik hou van je…

Ik werd huilend wakker op de uitslaapkamer, gelijk stonden ze naast me en luisterde naar m’n verhaal, m’n onbegrip naar de hele wereld toe. Naar het hartje dat nog klopte met 14 weken enz enz.
Ondertussen was ik al zo’n 2 uur weggeweest en dacht rody dat ik het niet zou overleven (arme ro)
Ik mocht terug…. ik kon niet eten wilde niet eten, maar later ging er toch weer wat in. Ik vertelde van de andere meiden en de grappige carlo. En dat het best gezellig was ondanks het verdriet. Lotgenoten moeten ze vaker bij elkaar doen vind ik, is goed voor het verwerken.
Gyn de witte kwam nog naar me toe en vertelde dat beebje er echt niet mooi uit zag, en dat ik er echt goed aan heb gedaan om niet te bevallen. Alles was goed gegaan. Ik zou wat meer bloed verlies hebben dan in januari, omdat beebje groter was dan een vruchtje.
We hebben nog wat nagepraat… deed goed.
Toen was het wachten op m’n prik anti D. omdat ik bloedgroep O negatief heb. dit duurde behoorlijk. Om 21:00 savonds mochten we naar huis. Buiten was het mooi weer, de vogels waren aan het fluiten. In m’n hoofd spookt er van alles door me heen…. wat zou er mis zijn gegaan met beebje? ook met het vruchtje van januari? Ik heb een gezonde zoon? Wat zou de oorzaak van de miskramen toch kunnen zijn? Ben ik ziek? Gunt iemand mij niet een tweede kind? Is er een vloek tegen me gebruikt? enz enz enz heel veel ?????????????????? dus.
Mag ik ooit wel een tweede kind krijgen??? De wens ervoor is zo groot… ene wat als ik straks weer zwanger ben? Hoe kom ik dan al die weken door????  Waar zijn m’n beschermengelen gebleven? Hadden ze het te druk?

Het is een heel verhaal geworden…  lekker van me afgeschreven.
Liefs van mij

Ben moe, heb pijn m’n lichaam en ben gebroken. Wat voel ik me leeg zeg! Niet alleen ik eigenlijk maar ook mijn manlief is op. We hebben vanacht erg slecht geslapen en met name ik zelf. 100x wakker, badend in het zweet met de hoop dat ik het allemaal gedroomd zou hebben.
Om 8:00 vanmorgen trok ik het niet meer en ben eruit gegaan ik heb de verloskundige uit haar bed gebeld. Met de vraag of ze het ziekenhuis kon bellen zodat ik ingang heb en vandaag nog kon komen. Dit was gelukt we moesten om 14:20 uur in het ziekenhuis zijn. Daarvoor is het kleine mannetje door opa en oma opgehaald. Hij blijft daar lekker logeren.

Om 13:00 uur zijn we weggegaan en zijn we even naar ons favoriete park gegaan. Om uit te waaien. En te praten en te huilen, ohh wat ben ik verdriettig, de keuze van bevallen of cremeren besproken. We wisten dat we een keuze zouden krijgen.

Om 14:20 uur waren we in het ziekenhuis, we werden snel geholpen. Ik kon niet uit m’n woorden komen omdat de tranen over m’n wangen stroomde. Ro heeft het woord gedaan totdat ik weer een beetje tot mezelf was gekomen en het weer over kon nemen. Daarna kwam er weer wat rust over me heen en kon ik het weer relativeren. We kregen nog een echo. Ons kindje voor de laatste keer op het scherm. Mijn stille hoop dat het stiekum toch nog in leven was, bleek niet uitgekomen. Wel vond ik het heerlijk om het kleintje nog 1 maal te kunnen zien. Ik hoorde ze iets zeggen over cm 13 weken. En vroeg of dan een curretage nog mogelijk was? Ze vroeg of dit mijn wens was. Ik heb aangegeven dat ik hier nog uitgebreid over wilde praten. Het beebje had al vocht in het hoofdje. En voor mijn gevoel was het al helemaal verschompeld en was het niet puntgaaf meer. (dit zou de gyn later bevestigen). Na de uitgebreide echo konden ze niet een oorzaak vast stellen.

We mochten weer terug naar het kamertje en werd ons verteld dat we ons goed houden, dat we er goed mee om gaan. Ons motto we hebben al een gezonde zoon lopen en we zijn positief. Tja wat moet je zeggen?

Later kwam de gyn erbij, uitvoerig van alles besproken, het evt bevallen? En naar mijn vraag of een curretage nog mogelijk was. Ze zat er dubbel in, het zou kunnen maar nam wel meer risico met zich mee. Na haar cases met een collega te hebben besproken was het zeker mogelijk. Ze vond mijn argumenten: – Bevallen doet verschikkelijk veel pijn, en als je er een dood kindje voor in de plaats krijgt is dit het niet waard.
- Het hoofdje van het kindje zit vol met water, het kindje is niet puntgaaf meer (dus eng om te zien). _
- al een bevalling gehad en wil mijn bevalling blijven zien als iets met een mooi einde.

Al met al, morgen kan ik terecht, ze zat redelijk vol op de OK. Maar ik mocht er tussen.
Ik moest nog even langs de verpleegkundige voor bloeddruk en zuurstof (98%) en langs de anesetist voor hart luisteren en longen (waren goed). Aan hem heb ik een slaappil gevraagd zodat ik de nacht goed zou doorbrengen. Die kreeg ik gelukkig ook.

Daarna naar huis, moe gebroken en leeg.
Morgen om 12:00 uur in het ziekenhuis melden. Eerst nog even bloed prikken. 

Je leest het goed… zucht… Heb er geen woorden voor. Vandaag stond de afspraak met de VK. Alles was goed tot we het hartje gingen luisteren. Er konden geen hartonen worden gevonden. Kon gelijk terecht in het ziekenhuis. Het kleine mannetje werd opgevangen door opa en oma. De echo bevestigde het! Geen hartslag meer. Ons kleintje, mijn kleintje in m’n buik leeft niet meer. De wereld storte weer in. Dit worden moeilijke tijden. Had na m’n miskraam van januari nu echt het gevoel dat het goed zou zijn. Dat het goed zou gaan.
Het mocht niet zo zijn.

Kleintje is overleden een aantal dagen na de goeie echo. Kleintje heeft 14 weken 3 dagen in m’n buik mogen leven.

Wat ons te wachten staat weten we nog niet, wel dat het een zware en moeilijke tijd gaat worden. Op dit moment beseffen we het nog niet echt en dringt het nog niet door.

Je baby is nu ongeveer 20 cm en weegt ongeveer 200 gram. Gemiddeld zal je ongeveer vier kilo zwaarder zijn dan aan het begin van je zwangerschap. Je baby dobbert heerlijk rond in het vruchtwater, dit kan nog, want je baby heeft nog al de ruimte. Schopt met de beentjes en grijpt met de handjes. Via de placenta krijgt de baby alle voedingsstoffen die het nodig heeft om te groeien en sterker te worden. Veel bewegen is ook belangrijk voor de hersenen, deze leren de bewegingen te coxf6rdineren. De hersenen van je baby groeien vanaf deze week erg hard, wel 90 gram per maand. Je baby kan door de oogleden al het verschil van donker en licht onderscheiden, en heeft dus ook door wanneer jij bijvoorbeeld in de zon zit. Rond deze periode kan je verloskundige voelen of je misschien zwanger bent van een tweeling. In zijn groeiende longen worden kleine luchtzakjes (de alveoli) gevormd. Je baby neemt als slokjes van het vruchtwater, en gaat hierdoor ook al plassen. Het drinken van vruchtwater is ook van belang om de longen te trainen. Let goed op met tillen en bewegen. Onder invloed van hormonen en het zwaarder worden door de zwangerschap kan je last krijgen van je rug. Til niet te zwaar, en buig je kniexebn bij het oppakken van dingen. Ook de spieren van je bekken worden slapper door de hormonen. Dit is allemaal nodig om je kindje de ruimte te geven, en vooral zodat het straks via jouw bekken geboren kan worden.

En vandaag speelde Nederland tegen Portugal, Jayden z’n opa en oma waren op visite (terug van vakantie) en mocht dus opblijven. De voetbal wedstrijd heeft hij gemist. Gelukkig maar want wat een wedstrijd zeg! Er werd meer geduwd, geschopt dan gevoetbalt. En dat was jammer. En dan over al die gele en rode kaarten niet te spreken. Verloren van Portugal met 1-0. Aan de bovenste foto te zien zag Jayden de nederlaag een tijdje geleden al aankomen.

Vannavond heerlijk avondje uit geweest met meiden onder elkaar. Heerlijk met z’n viertjes rond de tafel (in Delft) bijkleppen (kleppen zoals vrouwen kunnen doen) Vier meiden waarvan er drie dit jaar weer moeder worden. Vriendinnetje nummer 4 wil wel graag nog een 2e maar nu even nog niet. Dus zaten we met drie zwangere buikjes en xe8xe8n heel slank buikje om de tafel. De gespreken gingen over van alles en nog wat. En o wat is dat altijd gezellig. Twee en half jaar geleden waren we ook tegelijkertijd zwanger van onze eerste kindjes. Het schept een band! LEUK VIND IK DAT!
Ik hoop dat we dit soort avondjes er altijd in houden, want een avondje eruit, met meiden onder elkaar, doet mij in ieder geval goed!

Ik had een foto moeten maken, doe ik de volgende keer. Nu een foto van ruim 2,5 jaar geleden.