Even een logje van mij, voel me op dit moment leeg, leeg en leeg. Verdriettig ben ik (nog) niet. Althans ik wil wel huilen maar er komen geen tranen. Misschien dat die nog moeten komen. Ik heb de afgelopen dagen ervaren als een verschikkelijke nacht merrie.
Gewoon op maandag om 17:00 naar de vk. Alles was goed, bloedwaardes waren goed, bloeddruk en zelfs m’n gewicht was netjes maar 1,6 kilo erbij. M’n buik was kwa buik echt een buik zoals hij hoorde te zijn (mooi 17 weken). Maar het hartje kon ze niet vinden. Ik dacht eerst nog m’n gevoel is goed, dus het moet!! Maar na langer zoeken werd ik toch erg erg zenuwachtig. Daar lig je dan, Jayden die bij z’n mama wil zitten maar mama die in de stress is en papa die het ook even niet wist. Mijn eigen harstlag ging ondertussen zo hard dat ze die onder in m’n buik hoorde.
We mochten naar het ziekenhuis voor een echo. Jay naar oma en wij ernaartoe. Het kan niet zei ik tegen ro, het moet goed zitten met 14 weken 2 dagen hadden we die goede echo. Maar het zat niet goed. Beebje was met 14 weken en 4 dagen overleden. De dag nadat ik het hartje heb gehoord omdat ik zo gestrest was van het lichte (minimale) bloedverlies.
Dan lig je daar! Leeg… Ik wist het al want ik zag het aan Rody z’n ogen. We waren vrij rustig. Ik kan niet eens meer herinneren of ik gehuild had, volgens mij heel eventjes toen ik m’n moeder belde.
Ook heb ik nog een vriendin gebeld die zelf zwanger was (lieve Bianca) voor haar ook een hele schok. Maar ik moest het iemand vertellen.
Die nacht zo slecht geslapen. Ik kan niet eens meer herinneren of Jayden thuis heeft geslapen. Volgens mij wel omdat oma en opa hem savonds in z’n eigen bed hebben gelegen.
Smorgens heb ik de VK gebeld of ze het ziekenhuis wilde bellen voor een afspraak voor vandaag! Dit heeft ze gedaan en om 14:20 werden we verwacht. Bizar!
We werden heel goed opgevangen en er begeleid, in eerste instantie kon ik zelf het verhaal niet doen door al m’n tranen. Ro vertelde het hele verhaal. Toen kregen we een echo. Hier zagen ze dat het kindje (ons kindje) al zodanig aan het afbrokkelen was dat het al water in het hoofdje had. Het kindje was volgens hun metingen 13-14 weken. Curretage zei ik. Ze vroeg of dit mijn wens was. Hier wilde ik nog uitgebreid over praten. Dit hebben we ook gedaan.
Het liefst laten ze vrouwen met deze termijn bevallen. Maar door mijn kijk op het verhaal heeft ze ingestemd met curettage. Mijn reden waren dat ik een mooi beeld wil houden bij een bevalling. Jayden heb ik lang over gedaan met ruggenprik enzo maar daar kreeg ik iets moois voor terug. Dit keer zou ik dan moeten bevallen en kreeg ik er een levenloos kindje voor terug. En dan kan je zeggen dat kan ook mooi zijn, maar omdat het kindje al ruim 3 weken niet meer leefde was dit ook niet mooi meer. Ik zou het niet vast gehouden kunnen hebben door water in het hoofdje en verweekt. Ik zou er geen hand of voetafdrukjes van kunnen laten maken.
De gyn stond god zij dank achter mijn keuze. Ik vertrouw haar zo erg dat ik zei dat ik alleen door haar gecuretteerd wilde worden dat kon, ze werkte maandag en woensdag. Dus ik kon de volgende dag al terecht. Pffff…
Snel naar boven langs de verpleegkundige, en de anesthesist (waar ik nog een slaappil aan vroeg en kreeg) en naar huis.
Ro en ik hebben veel aan elkaar, en Jayden is bij opa en oma blijven slapen. Na de slaappil te hebben genomen werd ik snachts nog 3 keer wakker. Maar toch redelijk geslapen.
Om 12:00 uur in het ziekenhuis eerst bloed prikken, en toen melden om de dagopname. Omdat ik niet officieel ingepland stond voor die dag wisten we nog niet hoelaat ik naar de O.K. mocht.
Om 13:00 moest ik me wel omkleden (blauw schort aan) pillen nemen (paracetamol en nog een bruin iets) en in bed gaan liggen. Daar lig je dan… het zonnetje scheen en ik had rust over me heen. Wat moet in het leven dat moet…. een oude vrouw in de lift van het ziekenhuis zei in het algemeen, altijd moed houden. (deed me goed!)
Om 15:00 uur was het zover, ik mocht naar de ok.. van ro een dikke kus en daar ging ik. Nu nog met beebje in buik.
Ik heb nog een uur in de verkoeverkamer gelegen (infuusje erin). De sfeer was goed daaro, we hebben nog gelachen, omdat die man die daar werkt (ene carlo) zo grappig was. Wat was het geval, er lag al een meid, wat bleek (ook miskraam, met 12 weken leeg vruchtzakje) had ook al een zoon van 1,5 jaar. Mijn verhaal kennen jullie. Komt er nog een meid binnen. Jep miskraam 10 weken zwanger ook al een zoon. Bizar.. maar het deed ons goed. Voor hun goddank de eerste keer. Ik kon ze vertellen wat ze te wachten stond want bang waren ze wel. Omdat ik degene was waar meer tijd voor nodig was besloot m’n gyn me als laatste te doen. Dus de meiden zag ik wegrijden en onder narcose weer terug komen. Toen was ik aan de beurt. dokter de witt (gyn) kwam hoogst persoonlijk nog even naar me toe. Ben je er klaar voor meis? Ja zei ik, jij ook? ben je nog fit na de hele dag O.K? Ze stelde me gerust. De risico’s die je me vertelde? die moest ik vergeten, het zou allemaal goed komen. Ze ging het echo apparaat erbij halen want wilde zeker weten dat ik helemaal schoon zou zijn. Ik vroeg haar of ze gelijk wilde kijken of ze geen afwijkingen ofzo kan vinden. Eerst gaan we dit doen en na 6 weken op de nacontrolle gaan we het allemaal uitzoeken. Oja.. dat was wel goed…. Ik was vergeten hoe koud het was op de ok. Ik moest nog ff op de ok bed overstappen, al die lampen, dokter de witte, een nog voor mij bekend persoon?? ik kwam haar ook heel bekend voor…. tjeempie misschien van de miskraam januari? zullen we nooit weten.
Ik kreeg een extra dekentje, een soort koker met warme lucht onder de dekens. Ik vroeg of dokter de witte wilde vertellen hoe het beebje eruit ziet, dat zou ze doen. En ik bidde dat kleintje bij m’n andere sterretje in de hemel zou zijn en het hier goed zou hebben.  En toen m’n infuus en een kapje. Ik ben nog niet weg hoor zei ik, stel je voor dat ze begint?… denk maar aan iets leuks zei dokter de witte.. een leuke vakantie… het enige wat ik dacht…Jayden ik hou van je…

Ik werd huilend wakker op de uitslaapkamer, gelijk stonden ze naast me en luisterde naar m’n verhaal, m’n onbegrip naar de hele wereld toe. Naar het hartje dat nog klopte met 14 weken enz enz.
Ondertussen was ik al zo’n 2 uur weggeweest en dacht rody dat ik het niet zou overleven (arme ro)
Ik mocht terug…. ik kon niet eten wilde niet eten, maar later ging er toch weer wat in. Ik vertelde van de andere meiden en de grappige carlo. En dat het best gezellig was ondanks het verdriet. Lotgenoten moeten ze vaker bij elkaar doen vind ik, is goed voor het verwerken.
Gyn de witte kwam nog naar me toe en vertelde dat beebje er echt niet mooi uit zag, en dat ik er echt goed aan heb gedaan om niet te bevallen. Alles was goed gegaan. Ik zou wat meer bloed verlies hebben dan in januari, omdat beebje groter was dan een vruchtje.
We hebben nog wat nagepraat… deed goed.
Toen was het wachten op m’n prik anti D. omdat ik bloedgroep O negatief heb. dit duurde behoorlijk. Om 21:00 savonds mochten we naar huis. Buiten was het mooi weer, de vogels waren aan het fluiten. In m’n hoofd spookt er van alles door me heen…. wat zou er mis zijn gegaan met beebje? ook met het vruchtje van januari? Ik heb een gezonde zoon? Wat zou de oorzaak van de miskramen toch kunnen zijn? Ben ik ziek? Gunt iemand mij niet een tweede kind? Is er een vloek tegen me gebruikt? enz enz enz heel veel ?????????????????? dus.
Mag ik ooit wel een tweede kind krijgen??? De wens ervoor is zo groot… ene wat als ik straks weer zwanger ben? Hoe kom ik dan al die weken door????  Waar zijn m’n beschermengelen gebleven? Hadden ze het te druk?

Het is een heel verhaal geworden…  lekker van me afgeschreven.
Liefs van mij