De dagen erna waren heel erg raar, ik was wel bewust van alles wat gebeurde maar niet bewust. Het was net of ik in een roes de dagen door kwam. Ik weet dat ik lieve kaartjes kreeg over de post. Ik weet dat ik bloemen heb gekregen van m’n werk. Dat er heel veel reacties zijn gekomen op deze weblog en heel veel mensen met me ons meeleefde. Maar toch op een of andere manier maakte ik dit niet mee.
Ik kon niet huilen, niet eten (nog steeds niet trouwens) en goed nadenken. Al kwam dit op de mensen die ik telefonisch gesproken heb anders over. Ik weet wel dat ik het fijn vond dat er mensen voor me klaar stonden. Me belde en vroegen hoe het ging en medeleven toonde.

We zijn met Jayden lekker wezen uitwaaien op kijkduin, lekker in het avondzonnetje gezeten en de frisse zeelucht om je heen doet goed.

Ik ben nog een uurtje eruit geweest met vriendin Inge, even iets gaan drinken, dit deed ook goed.

Jayden is lekker bij oma Narda geweest gister, zwemmen in Delfse Hout. Ro en ik naar ons park Clingendael, gewandeld. JES ik kon die dag huilen!

En lieve Nadine die via de msn steeds luisterde naar alles wat ik te zeggen heb. Die steeds zegt nee Jaim dat wij jij nu meemaakt is ook belangrijk! Het gaat nu even om jou!

Vandaag 3 juli, naar de stad geweest, kon het niet meer aan om positiekleding te dragen (had overigens de hele week al het zelfde aan besefde ik gisteravond Jakkie Bah haha)
Het was een moeilijke dag, overal zwangere buiken! Mooie buiken met levende kindjes erin. En dan ik een dikke buik, maar dan zonder leven. Vorige week was ik nog zwanger 17,2 dagen om precies te zijn. Maar het heeft weer niet zo mogen wezen. Het waarom speelt nog steeds in m’n hoofd.

WAAROM??

Maar o zo blij met ons kleine mannetje, ons kleine ventje die ons zoveel plezier bezorgt. Die dan met dat eigenwijse koppie vraagt om NOEP… nee Jayden het is mooi geweest al die snoepjes, die dan vervolgens vraagt… ijssss..
Door Jayden en m’n twee miskramen besef je… 9 maanden een kind dragen en gezond op de wereld zetten is een WONDER!!